Jak polski fitness ma się do trendów światowych? Na jakim etapie jesteśmy obecnie, biorąc pod uwagę ruch w jego wydaniu masowym, jak i samą branżę, skupiającą właścicieli klubów, menedżerów, instruktorów, trenerów? Czy krystalizują się wyraźne kierunki rozwoju? Zdrowie nabiera ceny. Przełom jest potrzebny, gdyż lekarze i pedagodzy alarmują, że młode pokolenie Polaków jest dziś mniej sprawne od swoich rodziców. Słabe usportowienie społeczeństwa sięga poziomu krytycznego, budząc głosy nawołujące do jak najszybszej poprawy tego stanu. Jakby zgodnie z giełdowym prawem bessy i hossy fitness i sport rekreacyjny, po okresie stagnacji, wkracza u nas w fazę fali wznoszącej. Z roku na rok przybywa klubów fitness, a lokalne ośrodki sportu i rekreacji prowadzą coraz aktywniejszą działalność.

Tłumaczenie z języka angielskiego słowa fitness, jako bycie sprawnym jest niewystarczające, gdy wiemy, że przyjęło się już ogólnie określanie tym pojęciem stylu życia, sposobu na zdrowe, higieniczne i pozytywne w psychologicznym funkcjonowanie człowieka, dla którego jego ciało i umysłowość jako całość powinny być największym skarbem. Na międzynarodowej konferencji w Birmingham (Wielka Brytania) w 1996 roku podjęto próbę zdefiniowania słowa fitness właśnie jako pojęcia ogólnego, utożsamianego z ideologią, a nie z samym faktem "bycia sprawnym". Definicję tę podaję po konsultacji z dr Andrzejem Suchanowskim z katedry fizjologii AWF w Gdańsku:

FITNESS

dynamiczny stan (system) poszukiwań dobrego samopoczucia z punktu widzenia psychologicznego i socjologicznego, w połączeniu z dążeniem do osiągnięcia maksymalnej (dla jednostki) sprawności fizycznej - poprzez różnorodne formy ruchowe dostosowane do możliwości, gustu, oczekiwań tej jednostki, która tym samym bierze znaczną odpowiedzialność za funkcjonalne doskonalenie własnego organizmu.